Yabancı bir ses, gözlerimi kırpıştırıyorum. Uykumun en can alıcı yerinde, hangi çocukluk arkadaşım işine gidiyor, nereye gidiyor, umrumda olmuyor, dalıyorum. Cep telefonumun sevgili salak melodisi (caribbean.mid) yaklaşık beş dakika önce çaldı, şimdi ikinci defa. İlk başlarda öğrencilik yıllarımı hatırlatıyordu, artık pek de anlamı kalmadı. Uyanıyorum, ev ılık, ıssız. Herkes işinde gücünde.
Aynı düşünceler. "Senin bu şehre, bu şehrin de sana ihtiyacı yok." Hep yarın bir oluruna bakarız diyip, geçiştiriyorum. Sanırım en sevmediğim, geçiştirmem. Ekmek almayı ya da ellerini yıkamayı geçiştirmek değil bu. Hayatımın bir dönemini geçiştiriyorum. Bu bir bilinçaltı.
Çaresi az, kulaklıklarımdan birini bulup, aynı ikilemleri yaşayanlara sığınıyorum.
